Een crashsite is een plek waar de nacht brak.
Waar een toestel zijn laatste adem vond,
waar een missie stilviel,
waar de tijd even bleef hangen.
Hier eindigde een vlucht die met hoop begon.
Hier kwamen mannen neer die samen opstegen,
die elkaar vasthielden in duisternis,
en die hun laatste momenten deelden in stilte.
In het landschap blijft iets achter —
niet zichtbaar voor ieder oog,
maar voelbaar voor wie wil luisteren.
Een echo van motoren,
een schaduw van vleugels,
een herinnering die het veld niet heeft losgelaten.
Op deze plaatsen worden hun verhalen bewaard.
Niet om het vallen,
maar om wie zij waren.
Om hun moed,
hun verbondenheid,
hun laatste route door de nacht.
Elke crashsite die wij kunnen traceren, krijgt hier een plaats —
zodat hun laatste momenten niet verdwijnen in de tijd.
A crashsite is a place where the night broke.
Where an aircraft took its final breath,
where a mission fell silent,
where time seemed to pause.
Here ended a flight that began with hope.
Here came down men who rose together,
who held on to one another in darkness,
and who shared their final moments in silence.
Something lingers in the landscape —
not visible to every eye,
but felt by those who listen.
An echo of engines,
a shadow of wings,
a memory the field has never let go.
These places hold their stories.
Not for the fall,
but for the men.
For their courage,
their unity,
their last path through the night.
Every crashsite we can trace is given a place here —
so their final moments do not fade into time.